مهندس حامد آقازاده فعال حوزه شهری؛ شبکه حملونقل شهری تبریز امروز به نقطهای رسیده که در شرایط عادی نیز پاسخگوی نیاز شهروندان نیست، چه برسد به مواقع بحران. طرحهایی که با افق ۱۴۰۴ و بر پایه مطالعات سال ۱۳۸۳ تدوین شدهاند، نهتنها نتوانستهاند همگام با رشد جمعیت، گسترش کالبدی شهر و تغییر الگوهای ترافیکی حرکت کنند، بلکه عملاً به عاملی برای تشدید مشکلات بدل شدهاند. آنچه امروز در خیابانهای تبریز مشاهده میکنیم، نتیجه فاصله عمیق میان برنامهریزیهای کاغذی و واقعیتهای میدانی شهر است؛ فاصلهای که در زمان وقوع حوادث، بحرانهای زیستمحیطی یا شرایط اضطراری، خود را بهصورت فلج شدن کامل شبکه حملونقل نشان میدهد.
مشکل اصلی تنها به ضعف اجرا محدود نمیشود، بلکه ریشه در مطالعاتی دارد که از ابتدا با نگاه غیرواقعبینانه و بدون مشارکت مؤثر ذینفعان محلی انجام شدهاند. تداوم تکیه بر اسناد قدیمی، بدون بازنگری علمی و بهروزرسانی مبتنی بر دادههای واقعی، نشاندهنده نوعی بیتوجهی ساختاری به آینده شهر است. امروز تبریز بیش از هر زمان دیگری نیازمند یک بازتعریف جدی در سیاستهای حملونقل شهری است؛ بازتعریفی که بر اساس شرایط بومی، تابآوری در برابر بحرانها و اولویت دادن به منافع عمومی شهروندان شکل بگیرد، نه صرفاً تکرار نسخههایی که سالهاست کارایی خود را از دست دادهاند.
نظر شما در مورد این مطلب چیه؟