کوتولههای سفید، هستههای چگال و کوچک ستارههای خورشیدمانند، میلیاردها سال پس از مرگ ستارهها به آرامی سرد میشوند و در فضا باقی میمانند. این اجرام به دلیل اتمام سوخت هستهای ستارههای معمولی، فرو نمیریزند و میتوانند برای مدت طولانی در کیهان وجود داشته باشند. با گذشت زمان، این هستهها به وراث کیهان تبدیل خواهند شد و در آیندهای دور، جهان پر از این کوتولهها خواهد بود.
در کیهان کنونی، بسیاری از پدیدههای نجومی که در گذشته وجود داشتند، دیگر دیده نمیشوند. نسل اول ستارهها و امواج صوتی از میان پلاسما در جهان اولیه، تنها در آرایش کهکشانها باقی ماندهاند. در دوران تورم کیهانی، نواقص توپولوژیک به وجود آمدند، اما این ساختارها به سرعت ناپدید شدند. کوتولههای سفید به آرامی سرد میشوند و در نهایت به کوتولههای سیاه تبدیل خواهند شد.
در آیندهای بسیار دور، تریلیونها سال بعد، کوتولههای سفید به آرامی سرد میشوند و به دماهایی نزدیک به صفر مطلق میرسند. با این حال، این اجرام ممکن است در نهایت منفجر شوند و نور تولید کنند. این فرآیند به دلیل انحنا فضا-زمان و قوانین مکانیک کوانتومی ممکن است رخ دهد. برخی کوتولههای سیاه ممکن است در آیندهای دور به دلیل واپاشی هستهای دچار انفجار شوند و به عنوان یکی از آخرین منابع نور در کیهان باقی بمانند.
در نهایت، هستههای ستارههای مرده ممکن است میلیاردها و تریلیونها سال دوام بیاورند، اما سرنوشت آنها نیز تغییر خواهد کرد و بخشی از داستان شگفتانگیز کیهان را شکل میدهد. دانشمندان تخمین میزنند که این فرآیندها ممکن است در زمانهایی بسیار فراتر از درک انسان رخ دهند.
نظر شما در مورد این مطلب چیه؟