**چهلوسومین دوره جشنواره جهانی فیلم فجر: چالشها و ابهامات در آستانه آغاز**
به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، چهلوسومین دوره جشنواره جهانی فیلم فجر امروز آغاز میشود، اما این رویداد با مجموعهای از ابهامها و تأخیرها روبهرو است که تصویر کمرمق و نگرانکنندهای از یکی از قدیمیترین جشنوارههای سینمایی کشور به نمایش میگذارد. این جشنواره که پس از سالها تغییرات مکرر در ساختار خود، امسال بهصورت مستقل برگزار میشود، برای نخستینبار میزبان خود را به شیراز سپرده است.
با نزدیک شدن به زمان آغاز جشنواره، نشانههای ضعفهای ساختاری و اجرایی آن بیشتر نمایان شده است. بسیاری از فعالان رسانهای بر این باورند که اگر قرار بود بخش بینالملل به این کیفیت برگزار شود، شاید ادامه مدل پیشین، هرچند با نقصهایی، بهتر از این وضعیت بیتوجهی و سکوت بود.
یکی از انتقادات اصلی به این دوره، سکوت سنگین روابط عمومی و بخش خبری جشنواره است. این بخش بهجای ایجاد یک جریان رسانهای شفاف و پاسخگو، عملاً خاموش بوده و ارتباط کمی با خبرنگاران برقرار کرده است. این وضعیت منجر به انزوای بیشتر جشنواره و کاهش تمایل رسانهها برای پیگیری اخبار و برنامههای آن شده است.
انتشار جدول نمایش فیلمها نیز امیدها را افزایش نداد و نشان داد که جشنواره در حوزه محتوا حرف چندانی برای گفتن ندارد. اتکای افراطی به یک «کلیدواژه شاعرانه» که قرار بود در جوار حافظ و سعدی جلوهای تازه پیدا کند، در عمل به طرحی ناهماهنگ و نامناسب تبدیل شده است.
یکی از انتظارات جدی، حضور فیلم «صدای هند رجب» بود که میتوانست در راستای اهداف جشنواره درباره حمایت از مردم فلسطین معنا پیدا کند. اما عدم دعوت از این فیلم با بهانههای واهی، پرسشهایی درباره جدیت برگزارکنندگان در پیگیری این اهداف ایجاد کرده است.
ابهام در برنامهریزی، عدم اعلام فهرست مهمانان و نبود اطلاعات پیشینی، امکان پوشش حرفهای را از رسانهها و سینماگران سلب کرده است. در حالی که در استانداردهای جهانی، بازه پیش از جشنواره مهمترین زمان برای تبلیغات و معرفی آثار است، تأخیرهای مکرر در اعلام اطلاعات این فرصت را از میان برده است.
اکنون که جشنواره کار خود را آغاز کرده، به نظر میرسد سکوت و عدم اطلاعرسانیها نه یک خطای اجرایی، بلکه نتیجه طبیعی نبود محتوای قابلعرضه بوده است. اگر مخاطبان دورههای قبلی را دیده بودند، شاید این نارضایتی به این شدت وجود نداشت.
چهلوسومین دوره جشنواره جهانی فیلم فجر، بهجای القای شور و شوق یک رویداد بینالمللی، پرسشهای جدی درباره ضرورت برگزاری، شیوه مدیریت و چشمانداز آیندهاش ایجاد کرده است. آیا این جشنواره میتواند از این بحران عبور کند، یا این دوره نقطه عطفی برای بازنگری اساسی خواهد بود؟ منتقدان امیدوارند که صدای این انتقادها شنیده شود تا این رویداد با سابقه، از فراموشی نجات یابد.
نظر شما در مورد این مطلب چیه؟