دو شرکت بزرگ فناوری در حال ایجاد زیرساختی هستند که میتواند به تحول رایانش کوانتومی کمک کند. سیسکو و IBM پروژهای مشترک را برای ساخت شبکهای توزیعشده از رایانش کوانتومی آغاز کردهاند که هدف آن اتصال پردازندههای کوانتومی در فواصل طولانی است. این دو شرکت امیدوارند تا سال ۲۰۳۰ نمونهای از درهمتنیدگی بین دو ماشین را به نمایش بگذارند که میتواند به انتقال رایانش کوانتومی از مقیاس تکدستگاهی به معماری فدرهای با توان پردازشی بسیار بیشتر منجر شود.
در این طرح، سختافزار کیوبیتهای ابررسانای IBM با زیرساخت شبکهی جدید سیسکو ترکیب میشود. این فناوریها امکان انتقال وضعیتهای کوانتومی از طریق لینکهای فوتونی را فراهم میکنند که برای ایجاد یک شبکهی کوانتومی واقعی ضروری است. به گفتهی منابع، IBM و سیسکو یک ساختار سهلایهای شامل ماژولهای کیوبیت، رابطهای تبدیل سیگنال و لایه نوری درهمتنیدگی طراحی کردهاند. سیسکو مسئول اتصال محیطهای کرایوجنیک و اجرای درهمتنیدگی میان پردازندهها است، اما چالش اصلی در توسعهی ترنسدیوسری است که بتواند سیگنالهای مایکروویو را به نور تبدیل کند بدون اینکه همدوسی را از دست بدهد.
اولین گام عملی این پروژه، اتصال دو پردازندهی کوانتومی مستقل است که هدف آن بررسی قابلیت اتکای درهمتنیدگی و همگامسازی نرمافزاری است. در صورت موفقیت، شبکههای ماژولار کوانتومی شکل خواهند گرفت که بارهای کاری را میان گرههای متعدد تقسیم میکند و درهمتنیدگی بر اساس نیاز هر محاسبه تخصیص مییابد. IBM بر این باور است که برخی بارهای کاری نیاز به شبکهسازی میان QPUها دارند، زیرا اجرای آنها در یک پردازنده ممکن نیست.
چشمانداز نهایی این همکاری، ایجاد یک شبکهی جهانی از پردازندههای کوانتومی و لینکهای فوتونی است که میتواند به شکلگیری اینترنت کوانتومی واقعی کمک کند. با وجود چالشهای موجود، موفقیت این دو شرکت میتواند به دگرگونی معماری رایانش کوانتومی منجر شود و برنامهها را از محدودیتهای دستگاههای منفرد آزاد کند.
نظر شما در مورد این مطلب چیه؟