نطق مجلس؛ قربانی فرهنگ یا اولویت‌های نادرست؟

**عنوان: نماینده مجلس در نطق جنجالی، فرهنگ را به چالش کشید: انتقادات و سوالات بی‌پاسخ**

در جلسه علنی روز گذشته مجلس شورای اسلامی، یکی از نمایندگان و اعضای کمیسیون فرهنگی، نطقی تند و انتقادی درباره “اقتصاد فرهنگ” ایراد کرد. این نطق که به‌ویژه بر ورود سرمایه‌های مشکوک به حوزه‌های فرهنگی مانند سینما، شبکه نمایش خانگی، تئاتر و کتاب متمرکز بود، به فرصتی برای بررسی عمیق‌تر کاستی‌های ساختاری در رویکرد نماینده تبدیل شد.

نطق این نماینده، با لحن تند و توهین‌آمیز نسبت به فعالان فرهنگی، به انتقاد از کل حوزه‌های فرهنگی پرداخت و آن‌ها را به عنوان همدستان فساد معرفی کرد. او بدون تمایز میان تولیدکنندگان مشروع و موارد مشکوک، از عباراتی چون «آثار نابهنجار» و «پول‌های آلوده» استفاده کرد. این رویکرد، نه تنها ادب سیاسی را نقض می‌کند، بلکه به حاشیه راندن فعالان فرهنگی و خنثی‌سازی خلاقیت منجر می‌شود.

این نطق، به جای ارائه شواهد مستند، فعالان فرهنگی را به «غارت اقتصادی» و «مدیریت افکار عمومی» متهم کرد. در یک مجلس قانون‌گذاری، انتظار می‌رود که نمایندگان با احترام به تنوع دیدگاه‌ها سخن بگویند و از برچسب‌زنی‌های کلیشه‌ای پرهیز کنند.

مردم به نمایندگان خود رأی می‌دهند تا به مشکلات جامعه رسیدگی کنند، نه اینکه ادعاهای اثبات‌نشده را در نطق‌های عمومی مطرح کنند. نماینده باید از جایگاه خود برای مطالبه شفافیت از مراجع ذی‌صلاح استفاده کند و به جای ایجاد نگرانی عمومی، پیگیر واقعی مسائل باشد.

نطق نماینده به موضوعاتی چون «انحلال بانک آینده» و قدردانی از اقدامات قوه قضائیه اشاره دارد، اما سوال اینجاست که چرا نماینده خود در پیگیری این پرونده‌ها فعال نیست؟ این رویکرد، اعتماد مردم به مجلس را تضعیف می‌کند و حوزه فرهنگ را به میدان اتهام‌زنی تبدیل می‌کند.

در نهایت، اگرچه نطق نماینده به مسائل مهمی چون شفافیت مالی در فرهنگ اشاره دارد، اما لحن ناپسند و عدم پیگیری عملی ادعاها، از پتانسیل آن برای تأثیرگذاری مثبت می‌کاهد. نمایندگان باید به جای ایجاد نگرانی عمومی، به دنبال حل واقعی مسائل از طریق مراجع قانونی باشند. فرهنگ واقعی، از عدالت اجتماعی و احترام متقابل برمی‌خیزد، نه از اتهام‌زنی‌های یک‌جانبه.