اسماعیل شریعتی، فعال صنفی حوزه پرستاری، در یادداشتی به بررسی چالشهای موجود در سیستم پرستاری کشور پرداخته است. او تأکید میکند که مشکلات اصلی نه در بیمارستانها و مراکز درمانی، بلکه در وزارتخانهها و سازمانهای صنفی نهفته است. شریعتی به فرسایش مدیریتی در این نهادها اشاره کرده و نمونههایی از سوءمدیریت را مطرح میکند.
او به واکنشهای دیرهنگام و تصمیمهای ناکارآمد در موضوعاتی چون تعرفهگذاری خدمات پرستاری و ساماندهی نیروی انسانی اشاره کرده و میگوید که معاونت پرستاری معمولاً در این زمینهها اقداماتی محافظهکارانه و بدون نتیجه انجام میدهد. به عنوان مثال، در بحث جذب دانشجو، این معاونت بهقدری دیر اقدام کرده که آزمونها برگزار شده و دانشگاهها در دفترچه انتخاب رشته قرار گرفتهاند. همچنین، سازمان نظام پرستاری و شورای عالی آن نیز در موقعیتهای حساس، واکنشهای ضعیف و نمایشی از خود نشان دادهاند.
شریعتی همچنین به فاصله معنادار میان مدیران و واقعیتهای میدانی پرستاران اشاره میکند. او میگوید که پرستاران با مشکلات جدی مانند نسبت بالای بیماران به پرستاران، شیفتهای طولانی و فشار کاری مواجهاند، اما هیچ برنامه عملیاتی مؤثری از سوی معاونت پرستاری و سازمان نظام پرستاری برای کاهش این فشارها ارائه نشده است. این فاصله اعتماد جامعه پرستاری را به شدت تحت تأثیر قرار داده است.
او در ادامه به مطالبهگری کاغذی اشاره کرده و میگوید که اعتراضات پرستاران معمولاً به تشکیل کارگروهها و صدور بیانیهها منجر میشود که هیچ ضمانت اجرایی ندارند. شریعتی از وزارت بهداشت میخواهد که به مشکلات پرستاران توجه کند و ساختار معاونت پرستاری را بازنگری کند. او بر این باور است که نادیده گرفتن نیازهای پرستاران به معنای نادیده گرفتن اولویتهای نظام سلامت است و در نتیجه، نارضایتی و کاهش انگیزههای حرفهای در میان پرستاران به اوج خود رسیده است.
در پایان، شریعتی هشدار میدهد که بیتوجهی به پرستاران بهطور مستقیم بر کیفیت خدمات درمانی تأثیر میگذارد و افزایش ترک کار و مهاجرت پرستاران زنگ خطری جدی است که میتواند به مشکلات جدی در ارائه خدمات درمانی منجر شود. او تأکید میکند که باید تلاشها برای افزایش رضایتمندی پرستاران و بهبود کیفیت خدمات درمانی به مردم صورت گیرد.
نظر شما در مورد این مطلب چیه؟